• स्वामी आत्मो आनन्द (प्रज्वल भण्डारी)

भनिन्छ यस धरतीमा बुद्ध पुरुषहरुको उपस्थिति सधैं रहिरहेको हुन्छ। प्राय बुद्ध पुरुषहरु अज्ञात जीवन बाँच्नु हुन्छ । जनमानसमा परिचित बुद्ध पुरुषहरूले धर्म चर्चा त गर्नुहुन्छ तर अन्तर यात्राको लागि मानिसहरूलाई दिक्षित गर्नु हुन्न। तर दिक्षा दिएर आत्मरुपन्तरणमा सघाउने ब्यक्तिको जन्म समग्र मनुस्यजाति कै निम्ति कल्याणकारी हुनेगर्दछ । ओशो पनि यस युगका त्यस्तै करुणावान पुरुष एबम् सदगुरु हुनुहुन्छ।

ओशोको जन्म सन् १९३१ डिसेम्बर ११ अर्थात् आज कै दिन भारतको मध्य प्रदेश स्थित कुचवाडा भन्ने सानाे गाउँमा भएको थियो। जैन परिवारमा जन्मनु भएका ओशोको बाल्यकालको नाम भने चन्द्रमोहन जैन थियो।

आफ्नो जीवनको प्रारम्भिक कालमा उहाँ आफ्नै साधना र रुपान्तरणमा लागि पर्नुभएको थियो। सन् १९५३ मा २१ वर्षको उमेरमा आफूलाई निर्वाण प्राप्त भएको ओशोले बताउनु भएको छ। निर्वाण प्राप्ति पश्चात् १७ वर्ष सम्म यस घटना बारे उहाँले कसैलाई बताउनु भएन बरु मानव मन, सोच र मनोविज्ञान बारे गहिरो अध्ययन गर्नु भयो। मानवको कल्याण गर्ने ठूलो अभियानको लागि उहाँ तयारी गर्दै हुनुहुन्थ्यो भनेर सहजै बुझ्न सकिन्छ।

त्यही क्रममा ध्यान शिविरहरु सञ्चालन गर्दै उहाँले नवीन ध्यान पद्धतिहरु विकास गर्नुभयो। मानव मनमा भएका दमन र आघातहरु हटाउँदै अध्यात्मको बिज रोप्न ओशोले नव-सन्यासको अभियान सुरु गर्नुभयो । ओशोको नव-सन्यासमा भौतिक सम्पन्नताको स्वीकारोक्ति सँगै आफ्नो स्वभाव अनुकुल आध्यात्मिक मार्ग चयन गर्न पाउने स्वतन्त्रता छ । श्रद्धा, ध्यान, भक्ति सबै मार्गहरु ओशोले खुल्ला गरिदिनु भएको छ । हरेक प्रकारका मानिसले ओशोको मार्ग बाट परमतत्वको बोध प्राप्त गर्न सक्दछन् ।

सार्वजनिक जीवन सुरू हुँदा ओशो ‘आचार्य रजनिश ‘ को नामले परिचित हुनुहुन्थ्यो । उहाँले १९७४ मा पुना आश्रम निर्माण गर्नु भयो भने आफ्नो ध्यान र नव-सन्यासको अभियान लिएर १९८१ मा उहाँ अमेरिकाको ओरेगन जानु भयो, रजनीशपुरम नामको विशाल कम्युन त्यहाँ निर्माण गर्नु भयो । तर राजनैतिक हस्तक्षेप भएपश्चात उहाँ पुना आश्रम फर्कनु भयो ।

सन् १९९० मा ओशोले शरिर छाड्नु भएता पनि उहाँले सुरु गर्नु भएको अभियान निरन्तर जारि नै रहेको छ । नेपालमा ओशो तपोवन मार्फत विभिन्न स्थानमा ध्यान केन्द्रहरु स्थापना भएका छन् जहाँ प्रत्येक दिन उहाँले दिनुभएको ध्यान तथा थेरपीहरुको प्रयोग हुन्छ । मानिसहरु यी पद्धतिहरु बाट आफु आनन्दित बनेको बताउँछन् । ध्यान पश्चात् मानिसहरुले ओशोलाई अझै सजीव एबम् निकट महशुस गर्ने गरेका छन् ।

मानव जातिलाई स्वयंको बोध गराउन ओशोले आफ्नो जीवनभर प्रयास गर्नुभयो । करुणा र चेतनाको शिखरको रूपमा ओशोको मुल्यांकन हुने गरेको छ र आगामी दिनहरूमा उहाँको महत्व बढ्दै जाने निश्चित छ । सन्ताप, पीडा र दुःखबाट मानिसलाई मुक्त गराई अन्तर यात्राका अनेक मार्ग देखाउन यस धरतीमा जन्म लिनुभएका ओशोको जन्मदिवशको सबैमा हार्दिक शुभकामना ।

स्वामी आत्मो आनन्द, (प्रज्वल भण्डारी) : ओशोले सन् १९७० मा माउन्ट आबुको एक ध्यान शिविरका क्रममा सन्यास दिने घोषणा गर्नुभयो । त्यसपूर्व उहाँले प्रवचन र ध्यान शिविर गर्नुहुन्थ्यो तर सन्यासको अभियान सुरु गर्नुभएको थिएन। उहाँको दर्शन र ध्यान पद्धतिबाट प्रभावित हजारौँ मानिसहरुले सन्यास लिन थाले। भारत लगायत अन्य देशबाट पनि मानिसहरु आउन थाले, उहाँबाट ध्यान पद्धति सिक्ने र आफ्नो देशमा गएर ध्यान केन्द्र खोल्ने क्रम विश्वभर सुरु भयो।

नेपालका एक इन्जिनियरिङका विद्यार्थी पनि बर्षौ देखि ओशोको प्रेमी थिए तर सन्यास लिन पाएका थिएनन्। स्वामी आनन्द अरुण त्यतिबेला पटना विश्वविद्यालयमा पढ्नुहुन्थ्यो र एकदिन ओशोको प्रवचन प्रत्यक्ष सुन्न पाएपछि उहाँलाई आफ्नो आध्यात्मिक गुरुको खोजले पूर्णता पाएको महसुस भएको थियो। त्यसपछि उहाँ निरन्तर ओशोसँग पत्राचार गर्नुहुन्थ्यो र ओशो उहाँलाई शिविरमा आउन निमन्त्रण गर्नुहुन्थ्यो। पहिलो भेटमा नै ओशोले नेपालको धेरै आध्यात्मिक सम्भावना भएको र तिमी तयार भयौ भने पुरै नेपाल मरुन रङ्गमा रङ्गिनेछ भन्नुभएको थियो ।

सन्यासको निम्ति ओशोले नियन्त्रण गर्नु भए पनि विविध कारणहरुले मिलिरहेको थिएन। त्यो सौभाग्यको क्षण आजकै दिन ११ अक्टोबर १९७४ मा जुर्यो। सन्यास लिए पश्चात ओशोले स्वामी आनन्द अरुण लाई काठमाडौंको आफ्नो घरमा ‘आशिष रजनिश ध्यान केन्द्र’ खोल्न निर्देशन दिनुभयो।

७० को दशकमा ओशोको अभियान सर्वोच्च उचाईमा पुगेको थियो। विश्वभरबाट सन्यासी पुना आउँथे र ध्यान एबम् सन्यासमा आफ्नो जीवन रुपान्तरण गरिरहेका थिए। ओशोको नव सन्यासमा भौतिक जीवनको सम्पन्नता र आध्यात्मिक अन्तरबोधको समिश्रण थियो । संसार त्याग गरी पुरातन योगीको जस्तो एकाकी जीवन जिउन ओशोले सिकाउनु भएन।

पुना आश्रममा सन्यासीको संख्या बढ्दै जाँदा आश्रमको लागि नयाँ स्थानको खोजी भइरहेको थियो। भारतमा उहाँका विरोधीहरुले उहाँलाई राजनीतिक दाउपेचको शिकार बनाए र कहीँ पनि जग्गा खरिद गर्न दिएनन्। उहाँमाथि भौतिक आक्रमण पनि भयो।

नयाँ गन्तव्यको खोजीमा ओशो सन् १९८१ मा अमेरिका जानुभयो, ‘रजनिशपुरम’ भन्ने शहर नै बसाउनुभयो । एक लाख सन्यासीले त्यहाँ ध्यान गरून् भन्ने उहाँको परिकल्पना थियो। पुँजीवादी मुलुकमा कम्युनको यो प्रयोगबाट त्यहाँका धर्मान्ध व्यक्तिहरू डराए र सन् १९८४ मा उहाँलाई गिरफ्तार गरी १२ दिन थुनामा राखी भारत फिर्ता पठाइदिए। षड्यन्त्रकारी समुहका केही मानिसहरू उहाँको वरिपरि पुगिसकेका थिए जसले सन् १९९० मा पुना स्थित आफ्नै आश्रममा उहाँको हत्या गरे।

सो समूहले ओशोको देशना मेटाउन चाहन्थ्यो। ओशोको मृत्युपछि ओशो आन्दोलनको बागडोर उनीहरुकै हातमा पर्यो। उनीहरुले एक एक गर्दै विश्वभरका कम्युनहरु बन्द गराए, ओशो माथि कपिराइट लगाउने, उहाँको समाधि हटाउने, ओशो साहित्यको प्रकाशन बन्द गर्ने, उहाँको फोटो प्रयोग नगर्ने, माला प्रतिबन्ध गर्ने र पुराना सन्यसीहरुलाई आश्रम प्रवेशमा बन्देज गर्ने जस्ता कार्य भए। अहिले पुना आश्रम पनि बिक्री गर्ने कोसिस भइरहेको छ। ओशो जस्तो महान बुद्ध पुरुषलाई इतिहासको पाना बाट हटाउन हरसम्भव कोसिस भइरहेको छ।

त्यसको समानान्तर एउटा सकारात्मक प्रयास नेपालको भूमिबाट स्वामी आनन्द अरुणले ओशो देशना जोगाउन गरिरहनु भयो। ओशोले जीवनको उत्तरार्धमा अन्तिम प्रयासको रुपमा आफ्नो कार्य अब ‘मिस्ट्री स्कुल’ मार्फत गर्ने बताउनुभएको थियो, जस अन्तर्गत ४०-५० जनामात्र आश्रमको दैनिकी सञ्चालनमा कार्य गर्ने र बाँकी मानिसहरु ध्यान गर्न वर्षको केही समय आउनसक्ने अवधारणा विकास गर्नुभएको थियो। त्यसको ज्वलन्त उदाहरण आज ओशो तपोवन बनेको छ जहाँ हजारौं मानिसहरु संसारका विभिन्न राष्ट्रबाट ध्यान र आत्म रुपान्तरणको लागि आउने गरेका छन्। यहाँ उहाँका साहित्यको प्रकाशन, ध्यान पद्धति र थेरापीको निरन्तर अभ्यास, संन्यास दीक्षा र नयाँ ध्यान केन्द्र स्थापनाको लागि प्रेरणा दिइन्छ। नेपाल लगायत विश्वभर सातवटा कम्युन रहेका छन् भने सयौं ध्यान केन्द्रहरु स्थापना भइसकेका छन्। त्यस्तै तपोवनमा ओशोको समाधि संरक्षण गरी ओशोको जीवनका दुर्लभ वस्तुहरुको पनि संरक्षणको प्रयास भइरहेको छ।

भर्खरै सेप्टेम्बर २०२३ मा ‘अन्तर्राष्ट्रिय रजनिश साधना संघ’ दर्ता गरी विश्वभरका कम्युन एवं केन्द्रहरुलाई गोलबद्ध गरिएको छ जसले यस अभियानको औपचारिक अन्तर्राष्ट्रियकरण गर्ने कार्य गरेको छ। एकलाख भन्दा बढी सन्यासी दीक्षित भइसकेका छन् भने ओशोको ध्यान र उत्सवमा जोडिन चाहने मानिसहरूको संख्या पनि दिनानुदिन बढिरहेको छ।

सन्यास, सत्संग र आरतीमा ओशोको प्रगाढ ऊर्जा महसुस गर्दै मानिसहरु ध्यानमा निमग्न हुन्छन्। कोरोना लकडाउनको विसम परिस्थितिमा ओशोले एउटा नयाँ प्रयोग सुरु गर्नुभयो जसमा इन्टरनेटको माध्यमले ध्यान एबम् सत्संगको क्रममा शक्तिपात हुँदा विश्वभर फैलिएका सन्यासीहरुले आफ्नै कोठामा ओशोको ऊर्जा महसुस गरेका थिए। त्यस समय पश्चात यो प्रयोग निरन्तर जारी रहेको छ। यसरी हेर्दा ओशोको देशना मेटाउन चाहनेहरूलाई चुनौती दिँदै ओशो अझ जीवन्त भएर आउनु भएको छ। बुद्ध पुरुषहरु संग असिम शक्ति हुन्छ तर उहाँहरुले त्यसको प्रयोग जगत कल्याणको निम्ति मात्रै प्रयोग गर्नु हुन्छ। साथै त्यसको लागि उहाँहरुलाई उपयुक्त माध्यमको पनि जरुरी हुन्छ। यस्ता समर्पित माध्यमको निकट बस्नु पनि परिवर्तनकारी हुन्छ, गुरुको ऊर्जा र आभामा एकाकार भई ध्यान गर्न उत्प्रेरणा मिल्दछ।

बोधिसत्व स्वामी आनन्द अरुणज्यूको पाँच दशक लामो गुरुसँग निकटस्थ सम्बन्ध, गुरुप्रेम र आफ्नो अनवरत प्रयासले आज ओशो देशना जीवित छ। ध्यान, धर्म र अध्यात्म मार्फत ओशोले गर्न चाहनुभएको रुपान्तरण र जगत कल्याणको लागि ओशोले आजकै दिन आफ्नो लिला सहचारीको रूपमा बोधिसत्व स्वामी आनन्द अरुणलाई चयन गर्नुभएको थियो।

मनुष्यलाई दुःखबाट मुक्त गर्न प्रत्येक युगमा बुद्ध पुरुष यस धरतीमा आउने गर्छन् र तिनको कार्यमा बाधा पुर्याउन नकारात्मक शक्ति पनि उत्तिकै सक्रिय रहन्छ। अनेक कष्ट, आक्रमण र चुनौती सामना गर्दै प्रतिकुल परिस्थितिमा पनि गुरुप्रेममा ओतप्रोत एक सच्चा भक्तले ओशोको देशनालाई पुरार्जिवित गरि सदा सदाको लागि यस धरतीमा स्थापित गरिदिनु भएको छ। यस मार्गमा हिँड्ने हामी सारा सन्यासी स्वामी जीकाे यो अतुलनिय योगदान प्रति ऋिणि रहने छौँ र यो महत्वपूर्ण दिनको स्मरण गरि रहने छौँ ।

गुल्मी । नेपाल प्रेस युनियन गुल्मी अहिले निकै चर्चामा छ । गत साउन ४ गतेको अधिवेशनबाट नवनिर्वाचित पत्रकार सुमन महताराकाे नेतृत्वको कार्यसमितिका क्रियाकलापले युनियनकाे चर्चा चुलिएको हो ।

गुल्मीको मालिका गाउँपालिका-५ छापहिलेका सुमन महतारा उमेरले मात्रै २४ वर्ष पुगे । उनले सदरमुकाम तम्घासमा रहेर पत्रकारिता गर्न थालेकाे यहीँ साउन पहिलो हप्ता मात्रै पाँच वर्ष पुग्यो । पाँच वर्षे पत्रकारिताले महतारालाई पत्रकारमा मात्र सीमित राखेन । उनी लाेकतान्त्रिक पत्रकारहरुकाे साझा संस्था नेपाली काँग्रेसकाे शुभेच्छुक संस्था नेपाल प्रेस युनियन गुल्मीको नेतृत्वमा पुगे ।

प्रेस युनियनमा हालसम्म यस्तो कुनै इतिहास थिएन, जून २४ वर्षीय युवाले युनियनकाे जिल्ला नेतृत्व हाँक्नु । जसको कारण पनि प्रेस युनियनमा अहिले खुसीयाली छाएको छ ।

पुस्ता हस्तान्तरणमा कठिनाइ भइरहेका बेला महतारालाई नेतृत्वकाे जिम्मेवारी लिन कठिनाइ थियो । तर, उनी रत्तिभर बिचलित भएनन्, डटेर लडिरहे । जसको कारण ५९ युनियनकर्मी रहेको गुल्मीलाई नेतृत्व गर्ने जिम्मेवारी पाए ।

सामुदायिक रेडियो स्काईबाट पत्रकारिता सुरु गरेका महतारा रेडियो रेसुङ्गा, गुल्मी साप्ताहिक पत्रिका हुँदै राष्ट्रिय मिडिया मध्यान्ह राष्ट्रिय दैनिक पत्रिका र माउन्टेन टेलिभिजनमा पनि पत्रकारिता गरिरहेका छन् । लाइभ गुल्मी डिजिटल पत्रिकाका संचालक समेत रहेका सुमन महतारा सेताेमसी डटकममा सह-समपादककाे भूमिकामा समेत रहेका छन् ।

उनको पत्रकारिता कहिल्यै नेतामुखी रहेन, जनतामुखी पत्रकारितालाई केन्द्रमा राखे । समाचार लेखेका भरमा अदालतकाे लडाइँ लडेका सुमनले मुद्दा जितेर पत्रकारितामा थप विश्वास र जिम्मेवारीपन थपे ।

नेपाल प्रेस युनियन गुल्मीको नवाैं जिल्ला अधिवेशनबाट सर्वसम्मत निर्वाचित सुमन महताराले आफू पद ओगट्न मात्र नआएको बताए । उनी भन्छन्, ‘केही नगर्न त जसको नेतृत्व भए पनि भयो, हामी त केही गर्न नेतृत्वमा आएका हौं । युनियनकर्मीलाई युनियनको अनुभुती र आम सर्वसाधारणमा क्रियाशीलता र स्वच्छ पत्रकारिताको आभास गराउने हो ।’ उनले पत्रकारितामा रहेको फाेहाेरलाई फाल्ने अभियान चलाउने पनि बताए ।

उनी मात्र नभई उनको नेतृत्वमा निर्वाचित कार्यसमिति निकै क्रियाशील रहनुले थप नेतृत्वलाई अब्बल बनाएको छ । सुमन महतारा अध्यक्ष रहेको नेपाल प्रेस युनियन गुल्मीकाे उपाध्यक्षमा प्रकाश घिमिरे र दिपक नेपाली, सचिवमा सागर भण्डारी, काेषाध्यक्षमा नवीन कार्की, सहसचिवमा चन्द्रकला राना र अनिल खत्री रहेका छन् । त्यस्तै सदस्यहरुमा भुवन भुसाल, अनिष पन्थी, भुवन काफ्ले, पुजा बिश्वकर्मा, गंगु कुँवर मगर, माधव खरेल, कविराज भुसाल, माेहन गाैत, सुरज कार्की, दधिराम भुसाल, रमेश पन्थी, सन्तोष महतारा र दिपा पन्थ रहेका छन् ।

नवनिर्वाचित कार्यसमितिले विधान अनुसार रहेर कार्यक्रमहरु गर्दै जाने र युनियनलाई थप जिम्मेवारपन बनाउने गरि अगाडि बढिरहेको सचिव सागर भण्डारी बताउँछन् । उनले आफूहरूले पहिलो कार्यसमितकाे बैठकबाट निर्णय गरेबमोजिम जिल्लाका विभिन्न स्थानमा युनियनकर्मीले एक सय विरुवा राेपेकाे बताए । उनले केही दिन भित्रै सदरमुकाम तम्घासमा कार्यालय स्थापना हुने पनि बताए । पहिलो कार्यसमिति बैठकका सबै निर्णय कार्यान्वयनपछि युनियनले थप छलफल गरेर अगाडि बढ्ने सचिव भण्डारीले बताएका छन् ।

पत्रकारहरुको पेशागत हकहीत सगैं श्रमजीवि पत्रकारहरुका सवाललाई उच्च प्राथमिकता दिँदै संगठनलाई समेत सुदृढ बनाएर लैजाने आफुहरुको प्रमुख ध्येय रहेको भण्डारीले बताए । पत्रकारलाई नविनत प्रविधिसंग जोड्दै उनीहरुको सीप र दक्षता अभिवृद्धिका लागि समेत यो समितिले सक्रिय रुपमा काम गर्ने उनको भनाई छ ।

• टोपलाल अर्याल

अहिले तम्घास बजारको सडक चौडा गर्ने काम भइरहेको छ । खाल्डा-खुल्डीको सास्ती भोगेका नागरिक खुसी छन् । तर, सडक चौडा गर्दा पेटी भत्किएका घरबेटीहरु भने मुर्मुरिएका छन् । केहि समय अवरोध र आलोचना निकै भयो । काम गर्न खोज्नेहरुलाई सजिलो त पक्कै छैन् । अरुका समाचार देखेर आनन्द आउँछ ।

आफ्नै समाचार बन्दा बसिटिक्न हुँदैन् । समाजमा अरुको भ्रष्टचार बाहिरिएको, अख्तियारले अर्कैलाई छापा मारेको र आफु बिग्रिएको भन्दा अर्को बनेकोमा पिरलो धेरै छ । काठमाण्डौमा बालेनले घरमा डोजर लगाउँदा वाइवाई गर्ने साहुजीहरु अहिले नगरका मेयर सापको सत्तोसराप गरेर बसेका छन् । काठमाण्डौमा मिचिएको टुकुचाको चर्चा गर्नेहरु तम्घास बजारको खोला नाप्न थालेपछि अझ कसो गर्ने होलान् । पार्टीका मान्छेपनि उस्तै छन् । बालेन र हर्कका समाचार शेयर गर्छन् । तर, तम्घासको उध्रेको सडक र पोखिएको कालोपत्रेसंग राजनीति गरिरहेका छन् ।

गणतन्त्रपछि नागरिक कर्तव्यको अवसान भयो । किनकी नागरिकले अधिकारका बाहेक कुरै गर्दैन् । अहिले कर्मचारी र जनप्रतिनिधी आलोचना नसक्ने भएका छन् । पहिले चोकहरुमा कर्तव्यका कुरा हुन्थे । अहिले जोरी खोज्नेहरु भेटिन्छन् । त्यसपछि भेटिने चाकरीबाजहरु हो । त्यस्ता नुन र गुनको सोझो गर्ने कर्मचारी पिए र झोलेहरुले नेतृत्वलाई आलोचना स्विकार्नभन्दा उत्तेजित हुन मलजल गरेका छन् ।

दुई दिन अघि निर्माण व्यावसायीले रातारात बजारमा कालो छरे । गाडीहरु बिहानै कालोपत्रे माथि कुँदे । समाजिक संजालमा चर्को बिरोध भयो । लाग्थ्यो त्यो ठेक्का ट्राफिकको हो । निर्माण व्यावसायीलाई असार सकिन थालेको पीर । नागरिकलाई सास्ती, मेयरलाई इज्जत र ट्राफिकलाई चोट । निर्माण व्यावसायीलाई अप्ठ्याराको के मतलब । स्थानीय जनप्रतिनिधी र ट्राफिकलाइ नसोधि अलकत्र छर्किए । समन्वय भन्ने कुरा पनि समाजमा मृत्यु नजिक छ । मनलाग्दी गर्न सवैलाई छुट छ । चोकचोकमा सडक अबरुद्ध भएका महिनादिन बढि भए । घरको पेटी भत्कियो ।

त्यतिकै पनि सुकेको व्यावसायमा धुलो लतपतिएको छ । एउटा चोकबाट निस्किएका सवारी साधन अर्को चोकबाट फर्किएको छ । उदिनढुङ्गा पुगेपछि फर्किदा त्यहि सडक थुनिएको हुन्छ । यो पनि सधै त हुँदैन की होइन र । बेला समय र उपयुक्त बिकल्प खोजौ न हजुर । निर्माण व्यावसायीले काम गर्न मन लागेको बेला मेयर सापको फोनले ट्राफिक कुन चोकबाट निस्कुस् बिचरा । सदरमुकाममा २० वटा चोक नौ ट्राफिक छन् । कुन चोकमा रसी टाँग्ने । कताकता सिट्टी फुक्ने । गाडी चेकिङ्ग, बाइपास, कार्यालय प्रशासन । उ पनि मान्छे होनी । खान पर्दैन । आराम हुँदैन । तर, अन्तितमा हाकिम, सरकार र स्थानीयको तगारो त्यहि बिचरो ट्राफिक परिरहेको छ ।

तम्घास बजार सधैको साँघुरो हो । ट्राफिक व्यावस्थापनको चुनौति पछिल्लो दशकदेखिकै हो । ट्राफिक व्यावस्थापनको लागि पार्किङ्ग दिन बाँडेर एकतर्फी बनाइएको छ । लोड र अनलोडको समय बिभाजन गरिएको छ । प्रहरीले सवारी पार्किङ्ग निषेध बोड बनाएको छ । त्यो बोर्ड एकदिन दाँया र अर्कोदिन बाँया राखिन्छ । तर, बजारका साहुजीहरु बिहान पसल अगाडीको बोर्ड सार्न ट्राफिक कुर्छन् । उनीहरुनै हो ट्राफिक व्यावस्थापनको बारेमा चोक, गल्ली र सभा तथा संजालमा कुर्लिने ।

अन्जानमा कहिलेकाँही गल्ती मैले पनि गर्छु । त्यो हरेक मान्छेले गर्छन् । तर, कर्तव्य जानेर बिर्सनुहुँदैन् । बिहान पसल अगाडीको धुलोमा पानी छर्किन ठेक्दारको ट्ंयाकर कुर्न पर्ने अवस्था बजारमा छ र । ट्राफिक प्रहरीको अहिलेको नेतृत्व उर्जावान छ । ट्राफिक प्रमुख कृष्णप्रसाद आर्चाय भन्छन्, म हुर्किएर पढेकाले गुल्मीसंगै तम्घासको माया बढि भएकाले दौडिरहेको छु । उनले म संगैको कैयौ संवादमा बजारबासीको प्रवृतिको बिषयमा दुखेसो पोखेका छन् ।

आचार्यले सधै भन्छन्, बजारको सडक मात्रै होइन मान्छेका मानसिकता पनि झन साँघुरो छन् । उनले बिहानमा पसल अगाडीको बोर्ड नसार्ने साहुजीहरुले सुन्दर शहरको कल्पना नगर्दा हुने बताए । कम श्रोत र साधनकाबिच ट्राफिकलाई मात्रै अप्ठ्यारोमा पारेर नहुने आचार्यको तर्क छ । उनले पार्किङ्गको बिकल्प नहुँदा सवारीधनीलाई मात्रै खेदेर नहुने र बजारको बैकल्पिक सडक नहुँदासम्म थुनेर मात्रै नसकिने बताए ।

काठमाडौँ । त्रिभुवन विश्वविद्यालयका १४ हजार तीन सय आठ जना विद्यार्थी दीक्षित भएका छन् ।

प्रधानमन्त्री तथा त्रिभुवन विश्वविद्यालयका कुलपति केपी शर्मा ओलीले त्रिपुरेश्वरस्थित दशरथ रंगशालामा आयोजित ५०औँ दीक्षान्त समारोहमा विद्यावारिधि गर्ने र सर्वोत्कृष्ट अंक प्राप्त गर्ने विद्यार्थीलाई प्रमाणपत्र प्रदान गरे ।

त्रिभुवन विश्वविद्यालयका परीक्षा नियन्त्रक पुष्पराज जोशीका अनुसार स्नातक तहका नौ हजार ६८, स्नातकोत्तर तहका पाँच हजार ५५, एमफिलका ६३ र विद्यावारिधि (पिएचडी) का एक सय २२ जना विद्यार्थी दीक्षित भएका छन् ।

त्रिभुवन विश्वविद्यालयबाट लिइएका विभिन्न तह एवं विषयका परीक्षामा सर्वप्रथम भएका विद्यार्थीलाई विभिन्न पदकबाट पुरस्कृतसमेत गरिएको छ । यस वर्षको त्रिभुवन विश्वविद्यालय प्राध्यापक संघ सहिद उपप्राध्यापक हरिराज अधिकारी स्वर्णपदक व्यवस्थापन शंकायका हीरा श्रेष्ठलाई र श्री इन्द्रभक्त श्रेष्ठ स्वर्णपदक स्कुल अफ म्यानेजमेन्टका सुधा काफ्लेलाई प्रदान गरिएको छ ।

यसैगरी, अमृत पदक रसायनशास्त्र केन्द्रीय विभागका सुशील पोखरेललाई, मदन विद्या वातावरण विज्ञान पुरस्कार वातावरण विज्ञान केन्द्रीय विभागका रिकिता भण्डारीलाई, नेपाल बैंक लिमिटेड सरदार गुञ्जमान सिं स्वर्णपदक र रामकृष्ण न्हुच्छे प्रधान पुरस्कार काठमाडौँ मोडल कलेजका रेविका भण्डारीलाई प्रदान गरिएको छ ।

नरेन्द्रमणि आचार्य दीक्षित पदक र डा. मोहनप्रसाद लाखे स्वर्णपदक रत्नराज्यलक्ष्मी क्याम्पसका सुदीक्षा घिमिरेले पाएका छन् । शान्ति-नारायण मिश्र पदकबाट पुस्तकालय तथा सूचना विज्ञान केन्द्रीय विभागका सञ्जीवकुमार सिंह, डा. दुबसु क्षेत्री स्वर्ण पदकबाट अन्तर्राष्ट्रिय सम्बन्ध तथा कूटनीति विभागका प्रतीकराज जोशी, इमिरेट्स प्रा. डा. रामप्रसाद चौधरी स्वर्ण पदकबाट वनस्पति शास्त्र केन्द्रीय विभागका श्रीणा क्षेत्री र नारायण शान्ति मिश्र पदकबाट पत्रकारिता तथा आमसञ्चार केन्द्रीय विभागका चेतना कुँवर बाछ पुरस्कृत भएका छन् ।

तारपद चौधरी पदक, खगेन्द्रमान सिं प्रधान पदक र चन्द्रराज ढुंगेल स्मृति पुरस्कार श्रीज्या काफ्लेले पाएका छन् । काफ्ले अर्थशास्त्र केन्द्रीय विभागको छात्रा छन् । शील्पा विष्ट प्राज्ञिक उत्कृष्टता पुरस्कार शिक्षाशास्त्र केन्द्रीय विभागका सीताकुमारी श्रेष्ठले प्राप्त गरेकी छन् ।